Wanneer men door de Kamertuin en vervolgens de Bloementuin terug gelopen is, ontwaart men achter de toren van het kasteel een heel intieme plek: de Geheime Tuin in het binnenplein. In deze charmante omsloten ruimte bevinden zich de duiventoren, de achterkant van een broodoven, een opslagruimte van de oude tuinman en een wijnkelder. Een grote “vivier” achter het kasteel heeft hier z’n replica in het klein. Vroeger zwommen hier vissen die hun leven eindigden in de keuken. Nu zie je slechts goudvissen tussen de waterplanten. In de wijnkelder staat altijd een laag glashelder water als in een heilige bron, koel en geheimzinnig, de ideale plek voor een in-situ installatie. Dit kader ademt door z’n architectuur de typische “Berry” sfeer uit.

Men ruikt de Bloementuin voordat men haar ziet.  Het parfum van duizenden bloemen verspreidt zich over het voorplein. Van de vroege ochtend tot het vallen van de avond en zelfs ‘s nachts  geuren de bloemen. Het is een stralende tuin die de plaats inneemt van de oude groentetuin. Deze hoorn van overvloed bevat honderden variëteiten van rozen, vasteplanten en eenjarigen, allen gekozen om een heel seizoen lang een uitbundige bloei te garanderen. Er zijn 15 plantenbedden die volgens kleur rond een cirkelvormige vijver met fontein liggen. De koele kleuren, blauw, wit en groen aan de oostzijde worden afgewisseld door de pastelkleuren, roze, zalm en vervolgens komen  de warme kleuren, geel, rood en oranje in het westen.

De gebeeldhouwde boog bij de ingang met het romantische smeedijzeren poortje biedt uitzicht op een laantje van houten bogen begroeid met klimrozen en clematissen. Een oplichtende haag gaura’s streelt de bezoeker in het voorbijgaan tot aan de gloriette uit de zeventiende eeuw die tegen de muur van grès rose ligt. Een lange U-vormige pergola omsluit de bloementuin en neemt de rol van de oude muur over. Overgroeid met klimrozen, kiwi’s, akebia en andere klimplanten biedt ze een lommerrijk pad aan de bezoekers. Het pad dat langs de voet van de kasteeltoren naar het ronde bassin loopt, gaat voor het oog verder door het bos in, waar  in de herfst de bodem bedekt wordt met wilde cyclamen. Een andere zichtlijn loopt van een houten gloriette langs een laan met nashi’s (kruising appel-peer) onder een oude eik door tot aan het hart van de Kamertuin.

De Kamertuin is aangelegd als een openluchtmuseum. Rijk aangeplante bosjes boom-en struikgewas vormen dichte muren van gebladerte die voor ieder kunstwerk een aparte ruimte scheppen. Onderling zijn de negen groene kamers verbonden door zachte slingerende graspaden. Iedere kamer heeft z’n eigen sfeer, zo wandelt men van de Rododendron-  en Azaleakamer  naar de vlinderkamer met de Buddleja’s, van de Hydrangeakamer naar de Hibiscuskamer om  tenslotte in het groene theater te komen Tussen de bomen en struiken  groeien grote vasteplanten, grassen, irissen, asters, solidago, verbena en scabiosa. In de herfst vindt er een  metamorfose plaats en groen wordt purper, oranje, rood en bruin.

De Wilde Tuin past perfect in het omliggende glooiende heggenlandschap. Zodra men de Kamertuin heeft verlaten door het houten poortje verandert het licht. Bos- en humus geuren bezwangeren de lucht, het zonlicht wordt gefilterd, zacht en feeëriek. De bezoeker gaat over een oude gallo- romeinse weg naar de vallei. Meteen rechts ontwaart hij de weerspiegeling van de takken van een grote eikenboom in het donkere water van een poel. Tijdens de wandeling ontdekt hij de bizarre vormen van de beuken vervormd door eeuwenlang snoeien, die als een gewelf over de dijk van het meer staan. Hier komt hij bij een  prachtig ondiep water dat verdwijnt in de verte achter het riet. Gaande door de Varenvallei staat de  bezoeker plotseling voor een kleurrijke verassing; in de lente bloeien er tientallen rododendrons in allerlei kleuren die fel afsteken tegen de diepgroene omgeving. Het geheim van de Wilde Tuin is dat de mensenhand slechts af en toe en vooral onverwacht ervaren wordt. Steekt men de landelijke brug over die de oevers van het meer verbindt, dan belandt men in een brembosje waar het wild, de koeien en schapen lang geleden al een labyrint geschapen hebben van kronkelige, smalle paadjes. Uiteindelijk leidt het pad terug naar het kasteel door een  karmijnrode wei vol bloeiende klaver. Even lijkt deze op een overbelichte sepia foto wanneer de ogen wennen aan al dat licht. Achter een dichte meidoornhaag ligt verstild een groene poel. Dit kikkerparadijs is overdekt met een laag  waterlinzen zo fluorescerend groen, dat het irreëel lijkt.

Recht tegenover het kasteel en het voorplein bevindt zich de tuin van Bacchus. Deze wijngaard met tafeldruiven, vormt een octogonale figuur en wordt afgesloten door een rij fruitbomen (peer, appel, kers, pruim…). Het is een boomgaard vol bloemen, een lofzang op de vruchtbaarheid en de overvloed. Het concept van de Tuin van Bacchus doet denken aan een vesting van Vauban. De hagen van groene en purperen berberis en taxus geven hoogte en sluiten raadselachtige ruimtes in. Aan beide zijden van de centrale paden liggen driehoekige vlakken die beplant zijn met Chinese en Japanse boompioenen. De massale aanplant van deze boompioenen levert straks interessante kruisingen op.

Door hun aanwezigheid kondigt zich de Tuin van Paeon aan.

De jongste tuin, de Tuin van Paeon, is echt een unicum. Hij strekt zich harmonieus uit in het verlengde van de tuin van Bacchus. De graspaden lopen van de ene tuin in de andere over en vormen een grafisch patroon waarbinnen de bloemperken zich bevinden.

Hier presenteren de tuinen van Drulon een zeldzame collectie van meer dan 300 boom- en graspioenen uit China. Hun lentebloei, van maagdelijk wit met een zwart hart tot aan purperrood, de bloembladeren fijn als kant met fluwelen lichtreflecties, kleurt deze tuin subtiel als het zijden bruidskleed van een Chinese schone. Na dit spektakel volgt dat van de hemerocallissen, de grassen en de prachtige collectie David Austin rozen. Deze warm gekleurde rozen, met hun sterk geurende bloemen, lijken gevormd door een goudsmid. Zij hebben de allure van een oude roos maar bloeien bijna continu. De hele zomer lang kleuren zij samen met de Dahlia’s en de hibiscussen deze tuin. Een door klimrozen overgroeide belvedère maakt het mogelijk over de tuin van Bacchus en Paeon uit te kijken.